Nieuws uit Den Haag
22 Februari 2012
Blog van Linda; ' European Dreams'
Daar stond ik dan. Ik pakte mijn mobiel uit m’n jaszak en keek hoe laat de laatste trein naar Waddinxveen zou vertrekken. Ik kon dat doen, of wachten tot ze weer naar buiten zouden komen en met een van hen meegaan. Maar hoe lang zou dat wel niet duren? Ik koos voor het eerste.
Ergens binnen komen als je nog geen achttien bent blijft iets lastigs. Die avond hadden we afgesproken bij het station en waren we gezamenlijk naar het Paard van Troje gegaan. Lachend stonden we twintig minuten later in de rij, terwijl we bespraken hoe onze avond er verder uit zou zien. ‘Loop maar door,’ zei de portier tegen een vriendin uit ons groepje. Ik en de anderen wilden ook doorlopen, maar daar stak de beste man een stokje voor. ‘Identiteitsbewijs?’ vroeg hij met een nors gezicht. Toen ik m’n ID aan hem gaf, keek ik hem niet aan. Ik verwachtte al wat er zou komen. ‘Jij bent nog geen achttien.’ De man gaf me mijn ID terug en vertelde me dat ik weg moest gaan. Opgelaten stapte ik uit de rij, waarna ik m’n vriendinnen een voor een naar binnen zag lopen. ‘Sorry! We pingen,’ riepen ze nog. Daar stond ik dan, alleen in de kou in een stad waarin ik nog steeds verdwaal. Uiteindelijk heb ik heel lang rondgelopen voordat ik mijn weg naar het station vond en nog net op tijd was voor de laatste trein richting Gouda.
Als ik je vertel dat een vriendin me afgelopen november vroeg of ik meeging naar een evenement dat plaats zou vinden in het Paard van Troje, begrijp je waarschijnlijk al hoe ik reageerde. ‘Nee,’ antwoordde ik resoluut. Meteen begon ik te vertellen wat er gebeurd was; ik schamperde dat je toch nooit ergens binnenkomt als je nog geen achttien bent. Net toen ik wilde vertellen hoe karakterloos ik het vond dat ze me daar hadden laten staan, onderbrak ze me. ‘Je hoeft er geen achttien voor te zijn hè,’ knipoogde ze. Zodra ik dat hoorde was de beslissing snel gemaakt. En zo kwam het dat ik toch nog een keer binnenkwam in het Paard van Troje, terwijl ik geen achttien was. Het evenement droeg de naam ‘European Dreams’ en zou geheel in het teken staan van Europa en de mogelijkheden die het ons biedt. Het was een inspirerende avond, vol stand-up komedie, muziek, interviews en debatten. De debatten gingen onder andere over fast food vs slow food, het Europese wereldkampioenschap voetbal 2012 en nog een aantal andere onderwerpen die met Europa te maken hadden. Natuurlijk zorgden we er ook voor dat we op de foto werden gezet!
Het evenement was deels georganiseerd door de hogeschool waaraan ik studeer. Naast dat het ontzettend leuk was, was het natuurlijk ook de bedoeling dat je er iets van zou leren. Hoewel ik echt geluisterd heb, heb ik er niet zoveel van opgestoken. Veel jongeren interesseren zich niet zo in Europa, omdat ze denken dat het ver van hun bed is. In werkelijkheid is Europa heel dichtbij; zo dichtbij dat we er zelfs elke dag wel een keer mee te maken hebben, misschien zonder dat we het beseffen. European Dreams probeerde duidelijk te maken dat Europa kansen biedt voor iedereen, in het bijzonder voor jongeren van onze leeftijd. Ik heb dan misschien niet veel geleerd, maar een ding is zeker: Europa kan feesten als geen ander!
Inmiddels ben ik alweer twee weken achttien en ik moet bekennen dat het niet veel anders voelt dan toen ik zeventien was. Ach, nu kan ik tenminste wel wat meer van het nachtleven in Den Haag proeven. Of dat veel zal toevoegen aan m’n studententijd? I’ll keep you posted!
