Nieuws uit Den Haag

12 Februari 2012

Blog Linda: 'Het chronische probleem van de student'

Met mijn pen tik ik tegen het tafelblad. Mijn ogen glijden over de pagina's, waarna ik een paar zinnen kleur geef met een gele markeerstift. Het is stil in huis. Ik zit alleen in de woonkamer, een dik studieboek voor mijn neus en twee markeerstiften ernaast.

Nadat ik nog een aantal bladzijdes om heb geslagen, klinkt ineens het doordringende geluid dat aangeeft dat het volgende uur is begonnen. 'Nu al?' vraag ik mezelf verschrikt af.

''There is time for everything'', staat er op het schilderijtje dat de muur van de hal siert. Af en toe blijf ik even staan om ernaar te kijken. Een stukje van een klok waarop wat Romeinse cijfers te zien zijn, zachte kleuren en die betekenisvolle tekst, dat is alles. Het eenvoudige schilderijtje heeft iets geruststellends. Alsof die tekst waarheid wordt als je er maar lang genoeg naar blijft kijken. Misschien kan ik mijn ogen er daarom niet vanaf houden telkens als ik erlangs loop. Er moet toch ergens een kern van waarheid in die woorden zitten. Waarom zou iemand ze anders op een schilderij zetten?Hoewel ik het wel zou willen geloven, is het gewoon niet zo. Niemand heeft genoeg tijd om alles te doen. Er zitten te weinig uren in een dag, dat weet ik zeker. Ooit is er iemand geweest die heeft gezegd: 'Vijfenzestig uur? Ik vind vierentwintig uur in een dag meer dan genoeg!' Vanaf dat moment werden onze dagen ingekort, hadden we altijd haast en was er geen tijd meer om even een theetje te gaan drinken bij een goede vriendin of even in die leuke winkel rond te neuzen. Het zou toch veel leuker zijn als we wel tijd hadden voor dat soort spontane bezoekjes en gezellige praatjes. De persoon die besloot dat vierentwintig uur in een dag het maximale was, had waarschijnlijk niets te doen en zat vijfenzestig uur lang in z'n eentje met een kopje koffie naar buiten te kijken, niet beseffend dat er ook mensen waren die al die uren wel met gemak vol kregen.

Vanochtend vroeg kwam ik, vol positieve gedachten, m'n bed uit en liep ik een paar minuten later opgewekt naar beneden. Ik zou mijn marketing boek eens even gaan doorspitten en de meest complete samenvatting maken die ik ooit in mijn schoolcarrière had gemaakt. Vol goede moed begon ik aan de eerste bladzijde. Rustig las ik het door, waarna ik wat zinnen markeerde en vervolgens verder ging met de volgende bladzijde. Voor ik het wist wezen de wijzers van de klok elf uur aan. Ik besloot dat dat een mooi moment was voor de lunch. Nadat ik twee heerlijke, warme broodjes uit de oven had gehaald en er Nutella (mijn eeuwige verslaving) op gesmeerd had, pakte ik mijn markeerstift weer op. Ik zou dit hoofdstuk eens even afmaken! Na nog een stuk of twintig pagina's samengevat te hebben, keek ik tevreden naar de wijzers van de antieke klok die in de woonkamer staat. Vier uur?! Vol ongeloof checkte ik de tijd op de televisie. Het was echt vier uur in de middag. Een korte pauze, een glas versgeperste sinaasappelsap en een aantal Facebook-checks later, was ik wat bekomen van de schok en nam ik me verwoed voor nu écht door te werken en het binnen no time klaar te hebben.

Uiteindelijk was het tien voor halfzeven voordat ik klaar was met al m'n taken voor die dag (waaronder het moeilijk door te komen marketing boek) en kon ik eindelijk iets leukers gaan doen, zoals de kattenbak verschonen en m'n kamer opruimen. I'm not kidding.. Er zijn eerlijk gezegd nog minstens dertig dingen waar ik binnenkort een keer tijd voor hoop te hebben. Het probleem is alleen dat er elke week weer docenten zijn die denken dat we in het weekend niets te doen hebben en onze kostbare tijd vast wel aan marketingbegrippen en Duitse naamvallen willen besteden. Ik wacht nog steeds op het moment waarop ik ze duidelijk kan maken dat we écht wel wat beters te doen hebben en dat de dag al te kort is voor alle andere honderd dingen die we nog willen doen voordat we 's avonds de wekker voor de volgende dag zetten.

Je begrijpt het wel, ik ben zo iemand die vind dat er veel meer uren in een dag hadden mogen zitten. Terwijl ik dit type is het tien voor elf. Waar is de tijd gebleven? Vanochtend maakte ik nog plannen voor m'n weekend, nu is de helft daarvan alweer voorbij. Wie zei ooit dat het studentenleven alleen maar ‘lang leve de lol’ en vooral ‘makkelijk’ was? Bij mij staan vooral de woorden ‘tijd’ en ‘tekort’ centraal.