Nieuws uit Den Haag

22 Januari 2012

2e Blog Linda: 'Tentamenstress'

Om kwart voor negen was het zo ver. Met m'n blik strak op de klok gericht, liep ik met knikkende knieën het reusachtige lokaal in. Terwijl de zweetdruppeltjes zich op mijn voorhoofd verzamelden en ik wat meiden naast me zenuwachtig hoorde giechelen, zocht iedereen een plekje.

Ik probeerde mijn hoofd leeg te maken, maar toch hoorde ik nog steeds dat irritante stemmetje: ''Je kan het niet, het gaat je niet lukken, dit wordt helemaal niks.''

Een docent kondigde aan dat de tentamens zouden gaan beginnen en dat we doodstil moesten zijn. De blaadjes werden uitgedeeld, ik wisselde nog een snelle blik met een vriendin, maar daarna was het dan toch echt tijd om met trillende vingers het papier om te slaan en naar de eerste opgave te kijken. Terwijl ik mijn ogen over de vragen liet glijden, werd de stem in m'n hoofd steeds sterker. Ik haalde diep adem en sprak mezelf streng toe: ''Ik kan dit, want ik heb me goed voorbereid, dus ik ga dit gewoon doen!'' Ondertussen tikten de hakken van de surveillante op een irritant ritme tegen de vloer. ''Kunt u niet stoppen met lopen of andere schoenen aandoen?'' vroeg ik, waarna ze pal voor mijn tafel bleef staan. Ik zei niets meer, natuurlijk.

Tentamens. De een houdt van ze, de ander haat ze. Voor de een betekent het de afsluiting van een vak, voor de ander betekent het eindeloze stress. Hoe dan ook, gemaakt worden moeten ze toch. Ik heb vorige week veel stress, geen vrije tijd, en ohja, zes tentamens gehad. Tijdens de voorbereiding ben ik gek genoeg heel ontspannen. Ik doe m'n ding, maak samenvattingen, leer de begrippen en ik heb aan het einde van de dag dan zelfs het gevoel dat ik het ken. Maar zodra de tentamenweek dichterbij komt, is het gedaan met de rust. De stress vliegt me aan, de woorden dansen over het papier en buitelen in m'n hoofd; de concentratie en het vertrouwen in mezelf zijn dan ver te zoeken. Een ander nadeel (of voordeel, het is maar hoe je het wil bekijken) is dat ik niet meer kan stoppen met leren totdat het bewuste tentamen achter de rug is. De tentamens op het HBO zijn niet alleen moeilijker dan tijdens de HAVO, het stressniveau stijgt ook tot het plafond.

Vrijdagmiddag na het laatste tentamen zocht ik met een paar vriendinnen de MockaMore op, de plek voor een lekkere kop koffie binnen de Haagse Hogeschool. We klaagden over hoe moeilijk ze wel niet waren en reageerden onze stress af door over docenten te roddelen. Heerlijk. Hoewel we lachten, de tentamens bespraken en elkaar ervan verzekerden dat het nu gedaan was met alle stress, wisten we wel beter. De stress begon de volgende dag pas echt. ’s Ochtends vroeg je laptop opstarten om te kijken of er al cijfers bekend zijn, ijsberend door je kamer lopen, aan niets anders meer kunnen denken dan aan de cijfers, nog een keer op Osiris kijken en dan vervolgens gefrustreerd raken als blijkt dat de site plat ligt. Niet gek, met al die stressende studenten die bijna een RSI arm krijgen van het vele kijken op de website.

Deze week werkte de site na bijna zes dagen weer. Vol spanning klikte ik het kopje ‘Resultaten’ aan, waarna een lange lijst met cijfers verscheen. Hoopvol keek ik naar de meest recente. Ik kon een gil nog net onderdrukken toen ik zag dat ik tot nu toe voldoendes gehaald had. M’n moeder was minstens zo blij als ik. ‘’Waren de vier tentamens die je nu nog terug moet krijgen moeilijk?’’ Ik haalde mijn schouders op. ‘’Achteraf viel het allemaal wel mee.’’